W niedzielę zawodnicy rywalizujący we włoskim rajdzie ponownie pokonywali te same odcinki specjalne. Z tą różnicą, że organizatorzy poprowadzili trasy w przeciwnym kierunku. Jakub Przygoński doskonale spisywał się na wszystkich czterech oesach, ustępując tylko lokalnym motocyklistom. W ostatniej próbie szybszy okazał się jedynie Vanni Cominotto, który zakończył zmagania z kompletem zwycięstw. Polak tym samym przywiezie do kraju dwa trofea – za trzecie miejsce w Pucharze Świata i zwycięstwo w klasyfikacji mistrzostw Europy.

Do ostatnich kilometrów, a może nawet metrów o utrzymanie pozycji na podium walczyli Marek Dąbrowski i Jacek Czachor. Duet byłych motocyklistów ostatecznie wyprzedził Mini Władimira Wasiliewa o zaledwie 18 sekund. Na piątym miejscu walkę ukończył Martin Kaczmarski, a z 13. czasem do mety rajdu dotarł Piotr Beaupre z Jackiem Lisickim. Zwyciężył bezkonkurencyjny Saudyjczyk Yazeed Alrajhi, który wygrał wszystkie niedzielne próby, wypracowując sobie niemal dwuminutową przewagę nad Rosjaninem Borisem Gadasinem.

Bardzo dobrze zaprezentowali się również polscy quadowcy. Drugie miejsce zajął Kamil Wiśniewski, na czwartym uplasował się Piotr Serbista, na piątym Arkadiusz Biernat, a na szóstym Zbigniew Zych. Łukasz Łaskawiec niestety wycofał się z rywalizacji po tym jak pękła mu tylna oś i stracił koło.

Po raz kolejny poczynania polskich kierowców będziemy mogli śledzić podczas Abu Dhabi Desert Challenge, które startuje już 4 kwietnia w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Tam zaplanowano kolejną rundę Pucharu Świata FIA oraz FIM quadowców, a także mistrzostw świata motocyklistów.

Klasyfikacja generalna Italian Baja:

Samochody
1. Yazeed Alrajhi (KSA) +3:17.15
2. Boris Gadasin (RUS) +0.44
3. Marek Dąbrowski (POL) +1.52
…
5. Martin Kaczmarski (POL) +2.49
13. Piotr Beaupre (POL) +16.41
23. Edgar Łukasiewicz (POL) +57.46
30. Tomasz Czerniak (POL) +12:54.18
RET – Adam Małysz (POL)

Motocykle
1. Vanni Cominotto (ITA) 2:29.47
2. Alessandro Ruoso (ITA) +5.35
3. Jakub Przygoński (POL) +7.36
…
10. Krzysztof Jarmuż (POL) +27.26
13. Sebastian Kałużny (POL) +32.39
17. Przemysław Pawłowski (POL) +51.26
RET  - Artur Błański (POL)

Quady
1. Stefano Biscontin (ITA) 2:51.53
2. Kamil Wiśniewski (POL) +7.53
3. Matyas Somfai (HUN) +9.52
4. Piotr Serbista (POL) +12.18
5. Arkadiusz Bernat (POL) +13.01
6. Zbigniew Zych (POL) +16.14
…
9. Jarosław Kalinowski (POL) +20.51
RET – Maciej Albinowski (POL)
RET – Adrian Bernat (POL)
RET – Łukasz Łaskawiec (POL)

Na kierowców na sobotnich trasach czekały nie tylko szybkie, techniczne fragmenty, z których znana jest Italian Baja, ale również koryta rzeczne wypełnione po brzegi wodą, które należało pokonywać z dużą ostrożnością. Po wygranym prologu Marek Dąbrowski i Jacek Czachor ponownie okazali się najlepsi na trzecim oesie. W pozostałych próbach ustępowali już jednak miejsca takim rywalom jak Yazeed Alrajhi, czy Boris Gadasin. To właśnie Rosjanin jest aktualnie liderem włoskiego rajdu, jednak od drugiego Saudyjczyka i polskiej Toyoty dzieli go tylko nieco ponad 20 sekund.

Czwarte miejsce zajmuje już z nieco większą stratą Martin Kaczmarski, który wszystkie pięć sobotnich prób pokonał uzyskując czasy zbliżone do ścisłej czołówki. Piotr Beaupre i Jacek Lisicki niezmiennie zajmują miejsce w pierwszej części drugiej „dziesiątki” i w klasyfikacji zajmują lokatę nr 13.

W stawce motocykli odwołano w sobotę jeden z odcinków specjalnych. W przeciwieństwie do samochodów jednoślady oraz quadowcy tylko raz pokonali trasę długości 44 km, za to na krótszy odcinek wyjeżdżali aż trzykrotnie. Jakub Przygoński był regularny jak metronom, niezmiennie  meldując się na kolejnych punktach pomiaru czasu na trzecim miejscu. Podobnie dobrze wypadł Łukasz Łaskawiec, który w „generalce” także utrzymał pozycję numer trzy.

Niewielkie różnice pomiędzy czołowymi zawodnikami w stawce samochodów pokazują, że kwestia zwycięstwa pozostanie otwarta prawdopodobnie do ostatniego, dziesiątego oesu.

Klasyfikacja generalna po sześciu odcinkach specjalnych:

Samochody
1.  Boris Gadasin (RUS) 1:57.55
2. Yazeed Alrajhi (KSA) +0.21
3. Marek Dąbrowski (POL) +0.24
4. Martin Kaczmarski (POL) +1.27
…
13. Piotr Beaupre (POL) +9.18
22. Edgar Łukasiewicz (POL) +32.07
26. Tomasz Czerniak (POL) +37.47
RET – Adam Małysz (POL)

Motocykle
1. Vanni Cominotto (ITA) 1:11.22
2. Alessandro Ruoso (ITA) +2.22
3. Jakub Przygoński (POL) +3.28
…
10. Krzysztof Jarmuż (POL) +13.09
14. Sebastian Kałużny (POL) +18.12
17. Przemysław Pawłowski (POL) +27.53
19. Artur Błański (POL) +34.17

Quady
1. Stefano Biscontin (ITA) 1:20.51
2. Simone Toro (ITA) +1.27
3. Łukasz Łaskawiec +1.46
4. Kamil Wiśniewski (POL) +3.30
5. Arkadiusz Bernat (POL) +4.54
6. Piotr Serbista (POL) +6.25
…
9. Jarosław Kalinowski (POL) +8.02
11. Zbigniew Zych (POL) +8.58
22. Maciej Albinowski (POL) +4:12.43
RET – Adrian Bernat (POL)

Polacy już pierwszego dnia rywalizacji na północy Włoch zaznaczyli swoją obecność i potwierdzili mocną pozycję w ścisłej, światowej czołówce. W stawce samochodów załoga Dąbrowski i Czachor uzyskała czas 8.02 min, o 5 sekund wyprzedzając doświadczonego Rosjanina Władimira Wasiliewa oraz Adama Małysza pilotowanego przez Rafała Martona. Za podium uplasował się zeszłoroczny triumfator Italian Baja, Brazylijczyk Reinaldo Valera, a tuż za nim Rosjanin Boris Gadasin oraz Mini Martina Kaczmarskiego. Piotr Beaupre i Jacek Lisicki uzyskali 14. czas, tracąc do liderujących rodaków nieco ponad 47 sekund.

W klasyfikacji motocyklistów świetnie z armią miejscowych poradził sobie Jakub Przygoński. Wyprzedzili go tylko Vanni Cominotto i Alessandro Ruoso. W klasyfikacji generalnej Polak traci do pierwszego z wymienionych zaledwie 33 sekundy. W stawce quadowców aż pięciu kierowców znad Wisły zmieściło się w pierwszej „dziesiątce”.

Piątkowy prolog był oczywiście tylko krótką rozgrzewką. Decydujące etapy zaplanowano na sobotę, a w niedzielę zawodnicy prawdopodobnie będą walczyć już tylko o utrzymanie swoich pozycji.

Wyniki

Samochody
1. Marek Dąbrowski (POL) 8.02’6
2. Władimir Wasiliew (RUS) +0.5’2
3. Adam Małysz (POL) +0.6’6
…
6. Martin Kaczmarski (POL) +0.11’3
14. Piotr Beaupre (POL) +0.47’2
30. Edgar Łukasiewicz (POL) +2.07’6
33. Tomasz Czerniak (POL) +3.00’1

Motocykle
1. Vanni Cominotto (ITA) 7.46’00
2. Alessandro Ruoso (ITA) +0.26’7
3. Jakub Przygoński (POL) +0.33’0
…
15. Sebastian Kałużny (POL) +1.42’8
17. Krzysztof Jarmuż (POL) +2.01’9
19. Przemysław Pawłowski (POL) +2.38’01
21. Artur Błański (POL) +3.43’4

Quady
1. Stefano Biscontin (ITA) +8.59’5
2. Graziano Scandola (ITA) +0.14’2
3. Łukasz Łaskawiec +0.16’2
…
5. Kamil Wiśniewski (POL) +0.26’5
6. Arkadiusz Bernat (POL) +0.34’0
8. Adrian Bernat (POL) +0.40’5
10. Maciej Albinowski (POL) +0.45’5
12. Piotr Serbista (POL) +0.50’9
13. Zbigniew Zych (POL) +0.51’4
20. Jarosław Kalinowski (POL) +1.54’7

To już 21. edycja Italian Baja, która tradycyjnie odbędzie się na północy Włoch w prowincji Pordenone. W tym roku z powodu dwóch miesięcy dość silnych opadów deszczu organizatorzy zmuszeni byli zmienić nieco wcześniej zaplanowaną trasę. W piątek w ramach prologu zawodnicy będą mieli do pokonania krótką trasę z Cordenons do Zoppola o długości 9,2 km. W sobotę pięć razy będą pokonywać dwa odcinki specjalne o długości 44 i 19 km. Na niedzielę ponownie wyjadą w te same miejsca, z tą różnicą, że organizatorzy zaplanowali poruszanie się w przeciwnym kierunku.

Stawka samochodów wygląda niezwykle interesująco. Poza najlepszą trójką rajdu Baja Russia (Saudyjczyk Alrajhi, Brazylijczyk Varela i Rosjanin Wasiliew) na liście startowej pojawiło się również nazwisko weterana Jean-Louis Schlessera. W tak doborowym towarzystwie pojawią się aż cztery załogi samochodowe Poland National Team: Martin Kaczmarski, Marek Dąbrowski z Jackiem Czachorem, Adam Małysz z Rafałem Martonem oraz Piotr Beaupre z Jackiem Lisickim. Dodatkowo z Miroslavem Zapletalem w roli pilota pojedzie tradycyjnie Maciej Marton, a stawkę polskich kierowców uzupełnią Tomasz Czerniak z Bartoszem Szlęzakiem i Edgar Łukasiewicz.

Jeszcze mocniejsza grupa Polaków pojedzie w stawce motocykli i quadów. Prym wieść będzie oczywiście Jakub Przygoński – 6. zawodnik ostatniego Rajdu Dakar, który we Włoszech będzie przygotowywał się do startów w cyklu mistrzostw świata FIM. Jego śladem pojadą Artur Błański, Krzysztof Jarmuż, Przemysław Pawłowski i Sebastian Kałużny. W stawce quadów z pewnością możemy liczyć na doskonałą trójkę w składzie Kamil Wiśniewski, Zbigniew Zych i Łukasz Łaskawiec, a tempa spróbują im dotrzymać Maciej Albinowski, Piotr Serbista, Jarosław Kalinowski oraz Arkadiusz i Adrian Bernatowie. Dodatkowo w klasie UTV zobaczymy Tadeusza Wiśniewskiego.

Start Italian Baja zaplanowano na piątek 14 marca na godzinę 16:30.

Sobota na trasie przywitała kierowców gęstą mgłą, która dodatkowo utrudniała jazdę w kopnym śniegu. Aż siedem załóg pożegnało się z rywalizacją. Zeszłoroczny zwycięzca Rosjanin Boris Gadasin wpadł na metę trzeciego odcinka specjalnego z rozbitą połową samochodu, tracąc szansę na powtórzenie zeszłorocznego sukcesu. Pech dopadł również Miroslava Zapletala i jego pilota Macieja Martona, którzy nie ukończyli rywalizacji z powodu problemów z silnikiem.

Świetnie na trasie radziły sobie oba samochody prowadzone przez kierowców Poland National Team. Martin Kaczmarski w pierwszej próbie zajął 7., a w drugiej 5. miejsce, niemal na sekundy walcząc Markiem Dąbrowski i Jackiem Czachorem, których Toyta meldowała się na finiszu odpowiednio na 6. i 7. pozycji. W klasyfikacji generalnej naszych zawodników dzieli nieco ponad minuta. Kaczmarski jest 5., a duet byłych motocyklistów zajmują 6. lokatę.

Jak pokazały pierwsze dni Baja Russia w jeździe po śniegu liczy się nie tylko doświadczenie, ale również niezwykle istotne jest przygotowanie samochodu do rywalizacji w warunkach, w których większość kierowców ściga się tylko raz w roku. – Patrząc na koła rywali okazuje się, że nasze opony powinny mieć jeszcze głębszy bieżnik, żeby lepiej zachowywać się w kopnym śniegu. Wiele fragmentów trasy prowadzi przez gęsty las i drzewa niemal wołają samochód do siebie… Nie jest lekko, ale adrenalina buzuje. Trzeba jechać spokojnie, bo są spore koleiny – mówił Martin Kaczmarski.

W niedzielę kierowcy po raz trzeci i ostatni pokonają 104-kilometrową pętlę w okolicach miejscowości Igora. Zdecydowanym faworytem jest Yazeed Alrajhi z Arabii Saudyjskiej, który w klasyfikacji generalnej o ponad minutę wyprzedza Fina Tapio Suominena. Kaczmarski do lidera traci siedem i pół minuty.

Wyniki po SS2:
1. Tapio Suominen (FIN) 1:11.22
2. Yazeed Alrajhi (KSA) + 0.01
3. Reinaldo Varela (BRA) + 1.07
…
6. Marek Dąbrowski (POL) + 4.31
7. Martin Kaczmarski (POL) + 4.40

Wyniki po SS3:
1. Yazeed Alrajhi (KSA) 1:08.53
2. Władymir Wasiliew (RUS) + 0.01
3. Boris Gadasin (RUS) + 0.23
…
5. Martin Kaczmarski (POL) + 2.31
7. Marek Dąbrowski (POL) + 4.03

Klasyfikacja generalna:
1. Yazeed Alrajhi (KSA) 2:26.12
2. Tapio Suominen (FIN) + 1.09
3. Władymir Wasiliew (RUS) + 4.02
…
5. Martin Kaczmarski (POL) + 7.33
6. Marek Dąbrowski (POL) + 8.57

1 – polski motocyklista i jeden polski quadowiec na starcie i mecie

2 – etapy maratońskie dla motocykli i quadów, podczas których nie mogą korzystać z pomocy serwisów (w sumie 2 702 km, w tym 1 590 km odcinków specjalnych)

3 – kraje, które odwiedził w tym roku Dakar – Argentyna, Boliwia i Chile

4 – zwycięzców: Marc Coma, Nani Roma, Ignacio Casale i Andriej Karginow

6 – najwyższe tegoroczne miejsce polskiego kierowcy samochodu – Krzysztofa Hołowczyca

7 – rekordowa liczba wygranych Dakarów w jednej klasie. Zdobywcą jest kierowca ciężarówki Władymir Czagin

9 – kobiety, które w 2014 podjęły dakarowe wyzwanie (na mecie stawiły się Laia Sanz i Camelia Liparoti)

9 (po raz drugi) – Polacy na mecie w Valparaiso

11 – rekordowa liczba wygranych Dakarów, które na koncie ma Stephane Peterhansel (6 na motocyklu i 5 w samochodzie)

13 – szczęśliwa liczba Polaków, czyli najniższe miejsce, jakie zajął nasz kierowca w Dakarze 2014 i jednocześnie liczba wszystkich etapów

15 – quadowcy, którzy dotarli do mety

18 (i 23) – wiek (liczba lat i dni) najmłodszego uczestnika Dakaru, który 5 stycznia stanął na starcie w Rosario – był to quadowiec Jeremias Gonzalez Ferioli

18 (po raz drugi) – liczba Polaków na starcie

20 – ciężarówki, które nie ukończyły rajdu

25 – quadowcy, którzy zatrzymali się w drodze do mety

28 – kraje, które w 36-letniej historii odwiedził Dakar

30 – lekarze, którzy są zatrudnieni w punktach medycznych na biwakach

40 – liczba quadowców na starcie w Rosario

50 – narodowości reprezentowane na tegorocznym Rajdzie Dakar

50 (po raz drugi) – ciężarówki na mecie

60 – liczba specjalnych, oficjalnych stref wyznaczonych dla kibiców w trakcie rajdu

63 – samochody, które dojechały do mety

70 -  liczba ciężarówek na starcie w Rosario

72 – wiek najstarszego zawodnika biorącego udział w Dakarze 2014 – kierowca ciężarówki, Japończyk Yoshimasa Sugawara

78 – motocykliści, którzy ukończyła Dakar 2013

84 – samochody, które nie ukończyły rajdu

89 – debiutanci („pierwszoroczniacy” stanowili 20 proc. całej stawki)

96 – motocykliści, którzy nie dotarli do Valparaiso (58 z nich odpadło na trzecim lub piątym etapie)

124 – liczba Francuzów w stawce – najliczniej reprezentowanej nacji

147 – liczba samochodów na starcie w Rosario

190 – kraje, do których dotarły transmisje z tegorocznego Dakaru

206 – liczba pojazdów, która dotarła do mety

210 – pojazdy organizatora, które codziennie pracowały na trasie rajdu (40 samochodów, 11 helikopterów, 55 ciężarówek, 5 autobusów itd…)

225 – całkowita liczba pojazdów, która nie ukończyła Dakaru w 2014 roku

280 – dziennikarze, którzy obsługiwał Dakar na miejscu rajdu

431 – liczba wszystkich pojazdów, które wystartowały w Dakarze 2014

450 – maksymalna pojemność silników motocykli dozwolona na Dakarze

720 – całkowita liczba uczestników Dakaru – zawodników, pilotów i mechaników pokładowych

1200 – szacunkowa liczba godzin transmisji telewizyjnych, pokazujących Dakar 2014

1978 – w tym roku, 26 grudnia rozpoczęła się pierwsza edycja Dakaru.

2300 – liczba wiadomości dotyczących bezpieczeństwa na trasie rajdu, wyemitowanych w 40 stacjach rajdowych Argentyny, Chile i Boliwii

3000 – „populacja” biwaku: zawodnicy, ich teamy, organizatorzy, sponsorzy, przedstawiciele mediów

8 739 – liczba kilometrów, jaką pokonali motocykliści i quadowcy (5 220 km odcinków specjalnych)

9 209 – liczba kilometrów, jaką pokonały ciężarówki (5 212 km odcinków specjalnych)

9 395 – liczba kilometrów, jaką pokonały samochody (5 222 km odcinków specjalnych)

22 000 – osoby mobilne (zmotoryzowane), odpowiadające za bezpieczeństwo kibiców i zawodników (policja, służby porządkowe, wojsko itd…)

80 000 – posiłki, które wydano na biwakach w trakcie rajdu

1 048 853 – polubienia oficjalnej strony Dakaru na Facebooku

5 000 000 – około tylu kibiców oglądało zmagania kierowców w różnych miejscach trasy tegorocznego Dakaru. Od startu, przez odcinki specjalne i dojazdówki, bo metę

390 000 000 – … dolarów warte są wszystkie umowy, jakie ASO podpisało ze stacjami telewizyjnymi, sprzedając prawa transmisyjne

1 000 000 000 – do tylu ludzi na świecie dotarły relacje telewizyjne z Dakaru

Ta nazwa od lat elektryzuje poszukiwaczy mocnych wrażeń z całego świata. Kusi celebrytów, daje drugie życie byłym mistrzom z innych dyscyplin sportowych. Owiany legendą, tchnący magią z każdej z pięciu liter. Byłeś na Dakarze? – Twardziel. Przejechałeś Dakar? – Bohater! Nasz gatunek od wieków podejmuje wyzwania, bo gna nas do tego nieśmiertelna potrzeba sprawdzania się w najtrudniejszych warunkach. Jednak po tym, jak w 2009 rywalizacja po raz pierwszy odbyła się w Ameryce Południowej wielu zaczęło deprecjonować jej wagę i trudność. Prawdziwy Dakar leży przecież w Senegalu, więc z czym do ludzi? Gdzie te dzikie zakątki, w których człowiek pojawia się raz w roku? Gdzie spartańskie warunki? Gdzie ta prawdziwa szkoła przetrwania? Próbowano odrzeć rajd z wartości, wskazywać że stał się rozrywką bogatych chłopców i celebrytów. Oczywiście komentarze tego typu padały z perspektywy fotela, czy też kanapy. „Słowa, słowa, słowa…” – jak napisał kiedyś mistrz Szekspir.

Dakar w Ameryce Południowej przez lata dojrzewał, zbierał coraz większą publikę i zainteresowanie. Sponad uchylonych warg delikatnie błyskał kłami, ale dopiero w 2014, niczym argentyńska puma, rozwarł paszczę i pokazał paletę swoich możliwości. Trzeci i piąty etap na zawsze zasznurowały usta wszystkim, którzy mieli odwagę podważyć trudność tego wyzwania. Wystarczyły dwa odcinki specjalne, by z gry wypadło 58 motocyklistów (28 trzeciego i 30 piątego dnia)! Rajd zebrał też okrutne żniwo w postaci trzech przypadków śmiertelnych, których ofiarą padli dwaj dziennikarze oraz 51-letni motocyklista z Belgii – Eric Palante. Samochody dachowały i urywały koła, motocykliści i quadowcy padali ze zmęczenia jak muchy. Zawodnicy odwadniali się, dostawali udarów. Płonęły ich motocykle i samochody. Gorące powietrze parzyło gardła i nozdrza, fesz fesz zaklejał oczy, wysokość zatykała uszy, a piasek wycierał skórę do krwi. Wąskie półki skalne i ostre podjazdy sprawiały, że najtwardsi mieli duszę na ramieniu. Wyboje przewracały wnętrzności do góry nogami. Chyba najbardziej wymownie trudność tegorocznego rajdu podsumował Martin Kaczmarski: „Dakar to takie miejsce, gdzie nawet najtwardsi mężczyźni płaczą”.

Na starcie w Rosario stanęło w tym roku 431 pojazdów. Do mety dojechało 206… Statystykę ratują ciężarówki, ponieważ w każdej innej klasie, do Valparaiso nie dotarła więcej niż połowa stawki. Wystartowało 147 samochodów – dojechały 63. Ze 174 motocykli na mecie pojawiło się zaledwie 78, spośród 40 quadów przetrwało 15. Wspomniane ciężarówki stawiły się na finiszu w liczbie 50 – 20 przedwcześnie pożegnało się z rajdem. Te liczby mówią same za siebie. Wszyscy, którym się wydawało, że Dakar można przejechać siłą silnika i napędu na cztery koła zostali szybko sprowadzeni na ziemię. Często z gromkim hukiem i w spektakularnym stylu. Ale na pułapki natknęli się również najlepsi: Carlos Sainz, Guerlain Chicherit, Paulo Goncalvez, Marcos Patronelli, Ruben Faria, Francisco Lopez Contardo, Alain Duclos, Frans Verhoeven, Lucas Bonetto, Pal Anders Ullevalseter, Sebastian Palma, Robby Gordon, Carlos Sousa…

W tej sytuacji wniosek nasuwa się bardzo prosty. Musimy być dumni z naszych kierowców. Tak trudny rajd, który wysłał do domu wielu faworytów, wydawał się uszyty na naszą miarę. Może to nasza cecha narodowa. Przecież już Napoleon mówił: „Jeśli coś jest niemożliwe, zostawcie to Polakom”. I tak po raz kolejny teza wielkiego wodza znalazła swoje uzasadnienie. Dziewięciu naszych rodaków przejechało przez honorową rampę w Valparaiso i wszyscy zostali sklasyfikowani w pierwszej „trzynastce”. A niewiele zabrakło, żebyśmy ustrzelili „dziesiątkę”. Oczywiście historia pamięta tylko zwycięzców Dakaru, ale na to, by wygrać trzeba zapracować. Przetrzeć szlak, czy jak to się mówi w rajdowym sloganie „założyć ślad”. Ten kto to robi ma najtrudniej. Jest narażony na pomyłki nawigacyjne i wszelkie nieodkryte jeszcze przez nikogo pułapki trasy.

Biało-czerwoni w tym roku założyli ślad, który nie tylko wskazuje właściwy kierunek, ale daje podstawy do tego, żeby myśleć o zwycięstwie w Dakarze. Oczywiście to już mamy na koncie, bo w 2012 roku na najwyższym stopniu podium stanęła ciężarówka Gerarda de Rooya z mechanikiem Dariuszem Rodewaldem na pokładzie. Wszystkim marzy się jednak, żeby na to podium wjechał kierowca. W żaden sposób nie umniejszając sukcesowi Rodewalda, taka sytuacja będzie miała zupełnie inny wydźwięk i znaczenie dla każdego kibica sportowego.

Kto to będzie? Może Krzysztof Hołowczyc, który zasłużył by swoją wieloletnią karierę i reprezentowania naszego kraju w absolutnej elicie rajdowej, zwieńczyć złotym wieńcem laurowym i statuetką Beduina w dłoni? Rafał Sonik, który w tym roku na podium stanął po raz trzeci i jako pierwszy sięgnął po srebro Dakaru? A może młody Martin Kaczmarski, który genialnym debiutem rozbudził apetyt wszystkich kibiców i swój prawdopodobnie również? Mamy też dwie wygi – Marka Dąbrowskiego i Jacka Czachora, którzy pokazali, że połączenie dwóch motocyklistów w jednym samochodzie może okazać się mieszanką wybuchową i przynieść zaskakujące efekty. Jakub Przygoński także udowodnił, że nie zakończył procesu rozwoju i wciąż stać go na wiele, a Adam Małysz po raz kolejny okazał się profesjonalistą i zrobił kolejny krok w kierunku ścisłej czołówki. Potencjał na kilka najbliższych lat mamy naprawdę ogromny! W takim rajdzie jak Dakar, w szczególności w tegorocznej odsłonie, nie ma przypadków. Jeśli ktoś go przetrwał, znaczy że jest twardzielem. Jeśli dojechał w czołówce, jest również świetnym kierowcą.

Chciałoby się powiedzieć, przystawka za nami, prosimy o danie główne. Czas oczekiwania na tę przyjemność będzie się mocno dłużył, ale wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazują, że wymagania kubków smakowych najbardziej wyrafinowanych kibiców zostaną wreszcie zaspokojone. Polacy poczuli, że są mocni i należy się z nimi liczyć, bo potrafią jeździć w najtrudniejszym terenie i warunkach na świecie.

Niech kolejny Dakar będzie równie trudny. Niech odstrasza, wbija w ziemię, miesza zmysły, wyciska ostatnie krople potu. Niech przeczołga każdego z zawodników, pokaże pazury i wbije je głęboko. Nam to nie przeszkadza. Nas motywuje to do walki, bo my lubimy jak jest trudniej. To historycznie udowodnione. Coś, co jest łatwe nas nie pociąga i nie kręci. Bo po co? Skoro każdy może się z tym zmierzyć? Taki Dakar, jak ten tegoroczny, to nasz żywioł, więc prosimy o więcej!

Przed startem rywalizacji w Ameryce Południowej wiele mówiło się o rywalizacji samochodów i rosnącej sile przebicia polskich załóg. Nikt chyba jednak nie spodziewał się, że już w tym roku będziemy mogli cieszyć się tak doskonałą jazdą zarówno doświadczonych już zawodników, jak i debiutantów. Największe wrażenie, również na swoich utytułowanych kolegach z zespołu X-Raid zrobił 23-letni Martin Kaczmarski, który po raz pierwszy spróbował swoich sił w tak długim rajdzie.

- Martin fenomenalnie wykonał swoje zadanie. Nie spodziewałem się, że będzie aż tak dobrze. Jestem z niego bardzo dumny i nie ukrywam, że serce się raduje, kiedy widzę jak mądrze do tego podchodzi, jakim stylem jedzie i jak potrafi słuchać. Zrobił moim zdaniem najlepszy wynik z Polaków, a to dlatego, że młodość i brak doświadczenia były w stu procentach przeciwko niemu. Mimo to potrafił wytrzymać presję i podpowiedzi różnych „fachowców”, którzy mówili: „dociśnij gazu” – chwalił swojego ucznia na mecie w Valparaiso Krzysztof Hołowczyc.

Słów podziwu debiutantowi nie szczędził również kapitan Pooland National Team. – Świetnie pojechali Marek Dąbrowski z Jackiem Czachorem, a fenomenalnie Martin Kaczmarski. Widać, że dobór doświadczonego pilota dał znakomite rezultaty. Martin mógłby pewnie zaraz jechać drugi rajd, bo na mecie wyglądał bardzo świeżo – śmiał się Sonik.

Sam zainteresowany zachował skromność i pokorę, która towarzyszyła jego wypowiedziom przez cały rajd. – Jestem bardzo szczęśliwy, że mogę być na mecie i dojechałem tu w jednym kawałku. Czuję się fantastycznie, chociaż jeszcze to do mnie nie dociera. Na razie myślę o tym, żeby wrócić do domu i zjeść coś polskiego…

Historyczne, drugie miejsce na podium wywalczył Rafał Sonik. Krakowianin jak zawsze wysoko zawiesił sobie poprzeczkę, a do swojego wyniku podszedł w sposób bardzo analityczny. – Nie jestem zadowolony z błędu, który popełniłem na początku rajdu podczas etapu do Tucuman, kiedy ominąłem bardzo trudny, ale możliwy do złapania waypoint. Nie mogę jednak powiedzieć, że to przekreśla wartość wyniku, bo ten jest znakomity i myślę, że lepszego żaden obcokrajowiec nie mógłby tutaj osiągnąć – mówił.

- Mówi się, że drugi jest pierwszym przegranym, ale ja tego nie czuję. Uważam, że zrobiłem wszystko co mogłem i wykonałem maksimum planu. W jakimś sensie Dakar wygrałem, bo Ignacio Casale był poza zasięgiem w różnych znaczeniach tego sformułowania. Jeśli przede mną jest jeden lokalny zawodnik, to nie ma poczucia niedosytu, ale mam postanowienie, żeby już za kilka miesięcy znów walczyć w Pucharze Świata, a potem w kolejnym Dakarze – powiedział „SuperSonik”.

Bardzo dobry wynik uzyskał również Krzysztof Hołowczyc, który co prawda nie poprawił swojego życiowego wyniku, ale biorąc pod uwagę przygody, jakie spotykały go na trasie, 6. miejsce wydaje się być niemal wymarzonym rezultatem.

- Wynik mógłby być lepszy, ale trzeba się cieszyć tym co jest. Na początku rywalizacji straciliśmy trochę czasu, ale potem jechaliśmy w miarę równo. Parę piątych miejsc, dwa razy drugie na odcinkach – to niestety nie wystarczyły żeby wrócić do gry. W tym roku był wyjątkowo szybki rajd a czołówka jechała bezbłędnie. To był fantastyczny i niezwykle trudny Dakar. Jesteśmy na mecie, a to jest najważniejsze – podsumował swój start olsztynianin.

- Trzeba podkreślić świetny wynik wszystkich Polaków. Szkoda tylko, że Adaś nam „popsuł” świętowanie, bo jakby nie urwał koła, to też byłby w pierwszej dziesiątce – dodał „Hołek”.

Rafał Sonik podkreślał również, że sukces kilku kierowców, to zasługa znacznie większej grupy ludzi. – Sport motorowy to nie jest sport dla indywidualistów – to sport drużynowy. Tylko w moim zespole jest kilkanaście osób. W całej reprezentacji Polski jest ich kilkadziesiąt włącznie z mechanikami, kierowcami, obsługą – wszystkimi, od których zależy nasz sukces i bez których ciężkiej pracy w ogóle nie ma o nim mowy.

- Bez kibiców nie mielibyśmy żadnej motywacji, wobec czego dziękuję bardzo wszystkim kibicom, przyjaciołom, rodzinie, wszystkim, którzy wspierali mnie i reprezentację. Przepraszam, że jeszcze nie odpowiedziałem na wszystkie smsy, które otrzymałem, ale jak co roku, obiecuję to zrobić. Odpowiem na każdy z osobna – zapewniał Sonik.