Już za niespełna dwa tygodnie polscy rajdowcy ruszą z Buenos Aires na północny wschód Argentyny w kierunku Chile i Boliwii. Wśród zawodników, którzy rywalizować będą pod biało-czerwoną flagą znaleźli się: Piotr Beaupre, Maciej Berdysz, Jacek Czachor, Marek Dąbrowski, Michał Hernik, Krzysztof Hołowczyc, Jarosław Kazberuk, Jacek Lisicki, Adam Małysz, Rafał Marton, Jakub Piątek, Jakub Przygoński, Rafał Sonik, Paweł Stasiaczek i Robin Szustkowski.

Po doskonałym występie w poprzedniej edycji Rajdu Dakar wszyscy zawodnicy chcą kontynuować dobrą passę i wyżej zawieszają sobie poprzeczkę. Krzysztof Hołowczyc będzie celował w upragnione podium, a Marek Dąbrowski z Jackiem Czachorem chcieliby przebić się do pierwszej „piątki”. Adam Małysz z Rafałem Martonem planują wjechać do pierwszej „dziesiątki”, a wracający po ciężkiej kontuzji Jakub Przygoński zrobi wszystko by być w ścisłej czołówce. Największe nadzieje wiążemy jednak z naszym quadowcem, Rafałem Sonikiem, który już trzykrotnie stał na podium, a przed rokiem ustąpił tylko Chilijczykowi Ignacio Casale. Liczymy także na solidny występ duetu z ciężarówki, który wystartuje nową Tatrą Jamal.

W Rajdzie Dakar zadebiutują w tym roku aż czterej motocykliści. Maciej Berdysz, Michał Hernik i Paweł Stasiaczek stawiają sobie za cel dotarcie do mety. Podobnie jak Jakub Piątek, który kontynuuje tradycje rodzinne. Jego ojciec, Dariusz Piątek startował w 2000 roku w Afryce, ale niestety zmagań nie ukończył.

Przed startem, 3 stycznia zaplanowano spotkanie wszystkich zawodników z prezesem Polskiego Związku Motorowego Andrzejem Witkowskim, jego zastępcą Michałem Sikorą oraz ambasadorem naszego kraju w Argentynie, panem Jackiem Bazańskim.

1 – polski motocyklista i jeden polski quadowiec na starcie i mecie

2 – etapy maratońskie dla motocykli i quadów, podczas których nie mogą korzystać z pomocy serwisów (w sumie 2 702 km, w tym 1 590 km odcinków specjalnych)

3 – kraje, które odwiedził w tym roku Dakar – Argentyna, Boliwia i Chile

4 – zwycięzców: Marc Coma, Nani Roma, Ignacio Casale i Andriej Karginow

6 – najwyższe tegoroczne miejsce polskiego kierowcy samochodu – Krzysztofa Hołowczyca

7 – rekordowa liczba wygranych Dakarów w jednej klasie. Zdobywcą jest kierowca ciężarówki Władymir Czagin

9 – kobiety, które w 2014 podjęły dakarowe wyzwanie (na mecie stawiły się Laia Sanz i Camelia Liparoti)

9 (po raz drugi) – Polacy na mecie w Valparaiso

11 – rekordowa liczba wygranych Dakarów, które na koncie ma Stephane Peterhansel (6 na motocyklu i 5 w samochodzie)

13 – szczęśliwa liczba Polaków, czyli najniższe miejsce, jakie zajął nasz kierowca w Dakarze 2014 i jednocześnie liczba wszystkich etapów

15 – quadowcy, którzy dotarli do mety

18 (i 23) – wiek (liczba lat i dni) najmłodszego uczestnika Dakaru, który 5 stycznia stanął na starcie w Rosario – był to quadowiec Jeremias Gonzalez Ferioli

18 (po raz drugi) – liczba Polaków na starcie

20 – ciężarówki, które nie ukończyły rajdu

25 – quadowcy, którzy zatrzymali się w drodze do mety

28 – kraje, które w 36-letniej historii odwiedził Dakar

30 – lekarze, którzy są zatrudnieni w punktach medycznych na biwakach

40 – liczba quadowców na starcie w Rosario

50 – narodowości reprezentowane na tegorocznym Rajdzie Dakar

50 (po raz drugi) – ciężarówki na mecie

60 – liczba specjalnych, oficjalnych stref wyznaczonych dla kibiców w trakcie rajdu

63 – samochody, które dojechały do mety

70 -  liczba ciężarówek na starcie w Rosario

72 – wiek najstarszego zawodnika biorącego udział w Dakarze 2014 – kierowca ciężarówki, Japończyk Yoshimasa Sugawara

78 – motocykliści, którzy ukończyła Dakar 2013

84 – samochody, które nie ukończyły rajdu

89 – debiutanci („pierwszoroczniacy” stanowili 20 proc. całej stawki)

96 – motocykliści, którzy nie dotarli do Valparaiso (58 z nich odpadło na trzecim lub piątym etapie)

124 – liczba Francuzów w stawce – najliczniej reprezentowanej nacji

147 – liczba samochodów na starcie w Rosario

190 – kraje, do których dotarły transmisje z tegorocznego Dakaru

206 – liczba pojazdów, która dotarła do mety

210 – pojazdy organizatora, które codziennie pracowały na trasie rajdu (40 samochodów, 11 helikopterów, 55 ciężarówek, 5 autobusów itd…)

225 – całkowita liczba pojazdów, która nie ukończyła Dakaru w 2014 roku

280 – dziennikarze, którzy obsługiwał Dakar na miejscu rajdu

431 – liczba wszystkich pojazdów, które wystartowały w Dakarze 2014

450 – maksymalna pojemność silników motocykli dozwolona na Dakarze

720 – całkowita liczba uczestników Dakaru – zawodników, pilotów i mechaników pokładowych

1200 – szacunkowa liczba godzin transmisji telewizyjnych, pokazujących Dakar 2014

1978 – w tym roku, 26 grudnia rozpoczęła się pierwsza edycja Dakaru.

2300 – liczba wiadomości dotyczących bezpieczeństwa na trasie rajdu, wyemitowanych w 40 stacjach rajdowych Argentyny, Chile i Boliwii

3000 – „populacja” biwaku: zawodnicy, ich teamy, organizatorzy, sponsorzy, przedstawiciele mediów

8 739 – liczba kilometrów, jaką pokonali motocykliści i quadowcy (5 220 km odcinków specjalnych)

9 209 – liczba kilometrów, jaką pokonały ciężarówki (5 212 km odcinków specjalnych)

9 395 – liczba kilometrów, jaką pokonały samochody (5 222 km odcinków specjalnych)

22 000 – osoby mobilne (zmotoryzowane), odpowiadające za bezpieczeństwo kibiców i zawodników (policja, służby porządkowe, wojsko itd…)

80 000 – posiłki, które wydano na biwakach w trakcie rajdu

1 048 853 – polubienia oficjalnej strony Dakaru na Facebooku

5 000 000 – około tylu kibiców oglądało zmagania kierowców w różnych miejscach trasy tegorocznego Dakaru. Od startu, przez odcinki specjalne i dojazdówki, bo metę

390 000 000 – … dolarów warte są wszystkie umowy, jakie ASO podpisało ze stacjami telewizyjnymi, sprzedając prawa transmisyjne

1 000 000 000 – do tylu ludzi na świecie dotarły relacje telewizyjne z Dakaru

Ta nazwa od lat elektryzuje poszukiwaczy mocnych wrażeń z całego świata. Kusi celebrytów, daje drugie życie byłym mistrzom z innych dyscyplin sportowych. Owiany legendą, tchnący magią z każdej z pięciu liter. Byłeś na Dakarze? – Twardziel. Przejechałeś Dakar? – Bohater! Nasz gatunek od wieków podejmuje wyzwania, bo gna nas do tego nieśmiertelna potrzeba sprawdzania się w najtrudniejszych warunkach. Jednak po tym, jak w 2009 rywalizacja po raz pierwszy odbyła się w Ameryce Południowej wielu zaczęło deprecjonować jej wagę i trudność. Prawdziwy Dakar leży przecież w Senegalu, więc z czym do ludzi? Gdzie te dzikie zakątki, w których człowiek pojawia się raz w roku? Gdzie spartańskie warunki? Gdzie ta prawdziwa szkoła przetrwania? Próbowano odrzeć rajd z wartości, wskazywać że stał się rozrywką bogatych chłopców i celebrytów. Oczywiście komentarze tego typu padały z perspektywy fotela, czy też kanapy. „Słowa, słowa, słowa…” – jak napisał kiedyś mistrz Szekspir.

Dakar w Ameryce Południowej przez lata dojrzewał, zbierał coraz większą publikę i zainteresowanie. Sponad uchylonych warg delikatnie błyskał kłami, ale dopiero w 2014, niczym argentyńska puma, rozwarł paszczę i pokazał paletę swoich możliwości. Trzeci i piąty etap na zawsze zasznurowały usta wszystkim, którzy mieli odwagę podważyć trudność tego wyzwania. Wystarczyły dwa odcinki specjalne, by z gry wypadło 58 motocyklistów (28 trzeciego i 30 piątego dnia)! Rajd zebrał też okrutne żniwo w postaci trzech przypadków śmiertelnych, których ofiarą padli dwaj dziennikarze oraz 51-letni motocyklista z Belgii – Eric Palante. Samochody dachowały i urywały koła, motocykliści i quadowcy padali ze zmęczenia jak muchy. Zawodnicy odwadniali się, dostawali udarów. Płonęły ich motocykle i samochody. Gorące powietrze parzyło gardła i nozdrza, fesz fesz zaklejał oczy, wysokość zatykała uszy, a piasek wycierał skórę do krwi. Wąskie półki skalne i ostre podjazdy sprawiały, że najtwardsi mieli duszę na ramieniu. Wyboje przewracały wnętrzności do góry nogami. Chyba najbardziej wymownie trudność tegorocznego rajdu podsumował Martin Kaczmarski: „Dakar to takie miejsce, gdzie nawet najtwardsi mężczyźni płaczą”.

Na starcie w Rosario stanęło w tym roku 431 pojazdów. Do mety dojechało 206… Statystykę ratują ciężarówki, ponieważ w każdej innej klasie, do Valparaiso nie dotarła więcej niż połowa stawki. Wystartowało 147 samochodów – dojechały 63. Ze 174 motocykli na mecie pojawiło się zaledwie 78, spośród 40 quadów przetrwało 15. Wspomniane ciężarówki stawiły się na finiszu w liczbie 50 – 20 przedwcześnie pożegnało się z rajdem. Te liczby mówią same za siebie. Wszyscy, którym się wydawało, że Dakar można przejechać siłą silnika i napędu na cztery koła zostali szybko sprowadzeni na ziemię. Często z gromkim hukiem i w spektakularnym stylu. Ale na pułapki natknęli się również najlepsi: Carlos Sainz, Guerlain Chicherit, Paulo Goncalvez, Marcos Patronelli, Ruben Faria, Francisco Lopez Contardo, Alain Duclos, Frans Verhoeven, Lucas Bonetto, Pal Anders Ullevalseter, Sebastian Palma, Robby Gordon, Carlos Sousa…

W tej sytuacji wniosek nasuwa się bardzo prosty. Musimy być dumni z naszych kierowców. Tak trudny rajd, który wysłał do domu wielu faworytów, wydawał się uszyty na naszą miarę. Może to nasza cecha narodowa. Przecież już Napoleon mówił: „Jeśli coś jest niemożliwe, zostawcie to Polakom”. I tak po raz kolejny teza wielkiego wodza znalazła swoje uzasadnienie. Dziewięciu naszych rodaków przejechało przez honorową rampę w Valparaiso i wszyscy zostali sklasyfikowani w pierwszej „trzynastce”. A niewiele zabrakło, żebyśmy ustrzelili „dziesiątkę”. Oczywiście historia pamięta tylko zwycięzców Dakaru, ale na to, by wygrać trzeba zapracować. Przetrzeć szlak, czy jak to się mówi w rajdowym sloganie „założyć ślad”. Ten kto to robi ma najtrudniej. Jest narażony na pomyłki nawigacyjne i wszelkie nieodkryte jeszcze przez nikogo pułapki trasy.

Biało-czerwoni w tym roku założyli ślad, który nie tylko wskazuje właściwy kierunek, ale daje podstawy do tego, żeby myśleć o zwycięstwie w Dakarze. Oczywiście to już mamy na koncie, bo w 2012 roku na najwyższym stopniu podium stanęła ciężarówka Gerarda de Rooya z mechanikiem Dariuszem Rodewaldem na pokładzie. Wszystkim marzy się jednak, żeby na to podium wjechał kierowca. W żaden sposób nie umniejszając sukcesowi Rodewalda, taka sytuacja będzie miała zupełnie inny wydźwięk i znaczenie dla każdego kibica sportowego.

Kto to będzie? Może Krzysztof Hołowczyc, który zasłużył by swoją wieloletnią karierę i reprezentowania naszego kraju w absolutnej elicie rajdowej, zwieńczyć złotym wieńcem laurowym i statuetką Beduina w dłoni? Rafał Sonik, który w tym roku na podium stanął po raz trzeci i jako pierwszy sięgnął po srebro Dakaru? A może młody Martin Kaczmarski, który genialnym debiutem rozbudził apetyt wszystkich kibiców i swój prawdopodobnie również? Mamy też dwie wygi – Marka Dąbrowskiego i Jacka Czachora, którzy pokazali, że połączenie dwóch motocyklistów w jednym samochodzie może okazać się mieszanką wybuchową i przynieść zaskakujące efekty. Jakub Przygoński także udowodnił, że nie zakończył procesu rozwoju i wciąż stać go na wiele, a Adam Małysz po raz kolejny okazał się profesjonalistą i zrobił kolejny krok w kierunku ścisłej czołówki. Potencjał na kilka najbliższych lat mamy naprawdę ogromny! W takim rajdzie jak Dakar, w szczególności w tegorocznej odsłonie, nie ma przypadków. Jeśli ktoś go przetrwał, znaczy że jest twardzielem. Jeśli dojechał w czołówce, jest również świetnym kierowcą.

Chciałoby się powiedzieć, przystawka za nami, prosimy o danie główne. Czas oczekiwania na tę przyjemność będzie się mocno dłużył, ale wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazują, że wymagania kubków smakowych najbardziej wyrafinowanych kibiców zostaną wreszcie zaspokojone. Polacy poczuli, że są mocni i należy się z nimi liczyć, bo potrafią jeździć w najtrudniejszym terenie i warunkach na świecie.

Niech kolejny Dakar będzie równie trudny. Niech odstrasza, wbija w ziemię, miesza zmysły, wyciska ostatnie krople potu. Niech przeczołga każdego z zawodników, pokaże pazury i wbije je głęboko. Nam to nie przeszkadza. Nas motywuje to do walki, bo my lubimy jak jest trudniej. To historycznie udowodnione. Coś, co jest łatwe nas nie pociąga i nie kręci. Bo po co? Skoro każdy może się z tym zmierzyć? Taki Dakar, jak ten tegoroczny, to nasz żywioł, więc prosimy o więcej!

Przed startem rywalizacji w Ameryce Południowej wiele mówiło się o rywalizacji samochodów i rosnącej sile przebicia polskich załóg. Nikt chyba jednak nie spodziewał się, że już w tym roku będziemy mogli cieszyć się tak doskonałą jazdą zarówno doświadczonych już zawodników, jak i debiutantów. Największe wrażenie, również na swoich utytułowanych kolegach z zespołu X-Raid zrobił 23-letni Martin Kaczmarski, który po raz pierwszy spróbował swoich sił w tak długim rajdzie.

- Martin fenomenalnie wykonał swoje zadanie. Nie spodziewałem się, że będzie aż tak dobrze. Jestem z niego bardzo dumny i nie ukrywam, że serce się raduje, kiedy widzę jak mądrze do tego podchodzi, jakim stylem jedzie i jak potrafi słuchać. Zrobił moim zdaniem najlepszy wynik z Polaków, a to dlatego, że młodość i brak doświadczenia były w stu procentach przeciwko niemu. Mimo to potrafił wytrzymać presję i podpowiedzi różnych „fachowców”, którzy mówili: „dociśnij gazu” – chwalił swojego ucznia na mecie w Valparaiso Krzysztof Hołowczyc.

Słów podziwu debiutantowi nie szczędził również kapitan Pooland National Team. – Świetnie pojechali Marek Dąbrowski z Jackiem Czachorem, a fenomenalnie Martin Kaczmarski. Widać, że dobór doświadczonego pilota dał znakomite rezultaty. Martin mógłby pewnie zaraz jechać drugi rajd, bo na mecie wyglądał bardzo świeżo – śmiał się Sonik.

Sam zainteresowany zachował skromność i pokorę, która towarzyszyła jego wypowiedziom przez cały rajd. – Jestem bardzo szczęśliwy, że mogę być na mecie i dojechałem tu w jednym kawałku. Czuję się fantastycznie, chociaż jeszcze to do mnie nie dociera. Na razie myślę o tym, żeby wrócić do domu i zjeść coś polskiego…

Historyczne, drugie miejsce na podium wywalczył Rafał Sonik. Krakowianin jak zawsze wysoko zawiesił sobie poprzeczkę, a do swojego wyniku podszedł w sposób bardzo analityczny. – Nie jestem zadowolony z błędu, który popełniłem na początku rajdu podczas etapu do Tucuman, kiedy ominąłem bardzo trudny, ale możliwy do złapania waypoint. Nie mogę jednak powiedzieć, że to przekreśla wartość wyniku, bo ten jest znakomity i myślę, że lepszego żaden obcokrajowiec nie mógłby tutaj osiągnąć – mówił.

- Mówi się, że drugi jest pierwszym przegranym, ale ja tego nie czuję. Uważam, że zrobiłem wszystko co mogłem i wykonałem maksimum planu. W jakimś sensie Dakar wygrałem, bo Ignacio Casale był poza zasięgiem w różnych znaczeniach tego sformułowania. Jeśli przede mną jest jeden lokalny zawodnik, to nie ma poczucia niedosytu, ale mam postanowienie, żeby już za kilka miesięcy znów walczyć w Pucharze Świata, a potem w kolejnym Dakarze – powiedział „SuperSonik”.

Bardzo dobry wynik uzyskał również Krzysztof Hołowczyc, który co prawda nie poprawił swojego życiowego wyniku, ale biorąc pod uwagę przygody, jakie spotykały go na trasie, 6. miejsce wydaje się być niemal wymarzonym rezultatem.

- Wynik mógłby być lepszy, ale trzeba się cieszyć tym co jest. Na początku rywalizacji straciliśmy trochę czasu, ale potem jechaliśmy w miarę równo. Parę piątych miejsc, dwa razy drugie na odcinkach – to niestety nie wystarczyły żeby wrócić do gry. W tym roku był wyjątkowo szybki rajd a czołówka jechała bezbłędnie. To był fantastyczny i niezwykle trudny Dakar. Jesteśmy na mecie, a to jest najważniejsze – podsumował swój start olsztynianin.

- Trzeba podkreślić świetny wynik wszystkich Polaków. Szkoda tylko, że Adaś nam „popsuł” świętowanie, bo jakby nie urwał koła, to też byłby w pierwszej dziesiątce – dodał „Hołek”.

Rafał Sonik podkreślał również, że sukces kilku kierowców, to zasługa znacznie większej grupy ludzi. – Sport motorowy to nie jest sport dla indywidualistów – to sport drużynowy. Tylko w moim zespole jest kilkanaście osób. W całej reprezentacji Polski jest ich kilkadziesiąt włącznie z mechanikami, kierowcami, obsługą – wszystkimi, od których zależy nasz sukces i bez których ciężkiej pracy w ogóle nie ma o nim mowy.

- Bez kibiców nie mielibyśmy żadnej motywacji, wobec czego dziękuję bardzo wszystkim kibicom, przyjaciołom, rodzinie, wszystkim, którzy wspierali mnie i reprezentację. Przepraszam, że jeszcze nie odpowiedziałem na wszystkie smsy, które otrzymałem, ale jak co roku, obiecuję to zrobić. Odpowiem na każdy z osobna – zapewniał Sonik.

Przewaga jaką Rafał Sonik miał nad Sebastianem Husseinim i strata do Ignacio Casale oznaczały, że w sobotę musi „tylko” dojechać do mety, aby osiągnąć historyczny sukces. To „tylko” okazało się kluczowe, bo jak ostrzegali w swoich wypowiedziach wszyscy doświadczeni dakarowcy, o tym, że ukończyło się rajd można powiedzieć dopiero na rampie. Niewiele brakowało, a krakowianin poznałby pełne znaczenie tych słów.

- Jechałem około 110-115 km/godz. na autostradzie i wciąż miałem 60 kilometrów do bazy rajdu, czyli faktycznej mety, kiedy złamała się tylna oś i koło razem z połową tej osi mnie wyprzedziło. Było bardzo źle – relacjonował Sonik, któremu w zaistniałej sytuacji mógł pomóc tylko inny pojazd rajdu lub samochód assistance.

- Podpięliśmy tył mojego quada do przedniego zderzaka Mauro Almeidy. Powolutku toczyliśmy się w stronę mety, ale po 25 km zderzak nie wytrzymał i złamał się. Znów stanąłem, tym razem 35 km przed metą. Czas leciał i byłem już spóźniony, ale miałem ogromne szczęście, bo jest niewielki procent trasy, na którym może pomóc ciężarówka serwisowa. To był właśnie taki fragment dojazdówki. Dotarłem na biwak z dwugodzinnym opóźnieniem. Gdyby nie cztery godziny przewagi na Sebastianem Husseinim, to tuż przed Valparaiso przegrałbym rajd, bo każdą minutę spóźnienia dolicza się do końcowego wyniku rajdu – opowiadał quadowiec.

Kapitan Poland National Team nawet nie próbował sobie wyobrażać, co by się stało, gdyby ta awaria przydarzyła mu się trochę wcześniej, na trasie odcinka specjalnego. – Byłem już jedną nogą za burtą. Wszystko wisiało dziś na włosku!

Ulga pomieszana z euforią z osiągniętego celu sprawiły, że sukces smakował jeszcze lepiej. „SuperSonik” miał również powód do podwójnej radości, ponieważ na punkcie tankowania, zlokalizowanym za odcinkiem specjalnym podeszło do niego ośmiu czołowych motocyklistów, wśród których znalazł się między innymi 5. w tym roku Portugalczyk Helder Rodrigues oraz Argentyńczyk Javier Pizzolito. Wszyscy przyszli pogratulować… zwycięzcy.

- Powiedzieli mi, że dla nich to ja wygrałem ten rajd. Oni są bardzo doświadczeni, mają na koncie po kilka, a czasem kilkanaście Dakarów i doskonale wiedzą, jakie są realia na trasie, z czym musiałem się mierzyć i jak trudno jest pokonać miejscowych. To była dla mnie wielka nagroda, bo wszyscy ci motocykliści cieszą się wielkim autorytetem, a słowa uznania wypowiedzieli przy świadkach – zaznaczył szczęśliwy i coraz bardziej zrelaksowany Sonik.

Wieczorem „SuperSonik” oficjalnie przejechał przez rampę rajdu, jako drugi zawodnik w rywalizacji quadów. – Miałem okazję uciąć sobie pogawędkę z prezydentem Chile, który przyjechał na metę pogratulować Ignacio Casale. Teraz czas na świętowania – zakończył.

13. etap:
1. Ignacio Casale (CHL) 2:11.37
2. Sebastian Husseini (NED) + 0.54
3. Rafał Sonik (POL) + 3.07

Klasyfikacja generalna:
1. Ignacio Casale (CHL) 68:28.04
2. Rafał Sonik (POL) + 1:26.49
3. Sebastian Husseini (NED) + 5:40.24

Mówią, że ostatni będą pierwszymi i prawdopodobnie na mecie w Valparaiso „wniebowzięci w pierwszej kolejności” będą się czuć wszyscy kierowcy zamykający stawkę w swoich klasach. Ich pozycja wynika w dużej mierze z nałożonych na nich kar, ale i ogromnych problemów technicznych oraz potężnego zmęczenia, które zamienia głowę w dębowy pniak. Media o nich nie mówią, bo znikają z linii mety na długo zanim „ostatni” się tam pojawią. Tymczasem często to są prawdziwi bohaterzy Dakaru. Ludzie z żelaza i stali, którzy przeżywają najbardziej ekstremalne dwa tygodnie swojego życia. Poznajcie tych, którzy na dwa dni przed końcem Dakaru zamykają stawkę ciężarówek, samochodów, motocykli i quadów.

Zaczynamy z grubej rury, czyli od wagi ciężkiej. Ostatnie miejsce w stawce ciężarówek po 11. etapie zajmuje reprezentant Andory – Georges Ginesta. Ile czasu zajęło mu pokonanie dotychczasowych odcinków specjalnych w drodze do El Salvador? Bagatela 389 godzin 2 minuty i 59 sekund. Załamał czasoprzestrzeń? Nie, po prostu za każdym razem, kiedy zawodnik nie zmieści się w limicie czasu, sędziowie doliczają mu czas. Dużo czasu. To oznacza, że sumując długie godziny na oesach i godziny spędzone na dojazdówkach, to taka załoga jak ta, praktycznie cały czas jest w ruchu. Popularny wśród rajdowej braci „Jordi” ma już na swoim koncie niesamowitą liczbę 22 startów w Dakarze. Ta liczba sprawia, że jego upór, wytrzymałość i odporność na przeciwności losy staje się w pełni zrozumiałe. Ginesta pomaga na trasie każdemu, kto tego potrzebuje – jest takim aniołem stróżem, który zamyka stawkę. W zeszłym roku, na 12. etapie w jego ciężarówce zepsuł się silnik. Kilometry przed metą w Santiago. Teraz pewnie zmierza do mety, na każdym oesie spełniając kilka dobrych uczynków. O trudności tegorocznego Dakaru mówi krótko i niezwykle celnie:  – Wszystko zależy od umiejętności.

Dla Kolumbijczyka Juana Manuela Linares Dakar to pasja i marzenie. Do tej pory brał w nim udział trzykrotnie, ale nigdy nie dotarł nawet do połowy trasy. Wycofywał się na pierwszym, drugim i szóstym etapie. W tym roku, jak sam mówi, starał się przygotować profesjonalnie ze strony technicznej, logistycznej oraz fizycznej. Do Nissana Springbox zabrał również bardzo doświadczonego pilota, Francuza Francka Maldonado. I jak na razie kierowca powoli realizuje swój cel, mozolnie brnąc do mety. Na odcinkach specjalnych spędził do tej pory 107 godzin 57 minut i 3 sekundy. Linares marzy o tym, żeby kiedyś Dakar przejechał również przez jego kraj, ale towarzyszący mu pilot zwraca uwagę, że nie ma tam niestety terenów, do których swoich uczestników przyzwyczaił rajd na przestrzeni lat. – Ciekawe jest to, że jako pilot jechałem już z pierwszym Chińczykiem, który ukończył Dakar. Teraz mogę powtórzyć ten wyczyn z pierwszym Kolumbijczykiem w stawce samochodów – mówi Maldonado.

Alexis Hernandez przyznaje, że od zeszłego roku czuje, jakby miał pod skórą cierń. W swoim pierwszym Dakarze quadowiec wypadł z gry na 7. etapie z powodu usterki technicznej. Frustracja z powodu awarii, na którą nie miał wpływu dała mu siłę by w tym roku ponownie podjąć wyzwanie i tym razem już nie dać za wygraną. Peruwiańczyk brnie do mety, jak po grudzie, bo na odcinkach specjalnych spędził już 99 godzin 57 minut i 46 sekund. Na trasie do La Sereny złamie więc magiczną „100”. Zawodnik zbudował wokół siebie 9-osobowy zespół złożony z samych rodaków, w tym ojca i brata. Co ciekawe niewiele krócej, bo niemal 98 godzin jest już w tym roku w trasie Camelia Liparoti! To się nazywa wytrzymałość! Prawdziwa kobieta z żelaza.

W klasyfikacji motocykli wyścig otwiera i zamyka Hiszpan. Na szarym końcu klasyfikacji jedzie Jose Ignacio Ruiz Chivite, który prawdopodobnie również dobije w tym roku do „setki”, bo na dwa etapy przed metą jego łączny czas na odcinkach specjalnych wynosi 92 godziny 36 minut i 49 sekund. To kolejny zawodnik, który już dwukrotnie próbował swoich sił w Dakarze i dwukrotnie musiał obejść się smakiem. Wszystko dlatego, że próbował pokonać trasę na motocyklu Bultaco, który nie jest produkowany już od 35 lat! W tym roku postawił więc na współczesny motocykl i już tylko nieco ponad 1000 km dzieli go od upragnionej mety w Valparaiso.

I już na koniec jeszcze jedna załoga ciągnąca ogony, ale z wyboru. Philippe Raud I Patrice Saint-Marc przede wszystkim jeżdżą nocą. Ich celem jest oczywiście dotarcie do mety, ale przede wszystkim pomoc zawodnikom, którzy utknęli na trasie. Niemal codziennie wyciągają z kłopotów kilka samochodów i motocykli. Co ciekawe ich samochód nie różni się znacząco od zwyczajnego, seryjnego auta 4×4, co dodatkowo podnosi trudność w pokonywaniu wymagającego terenu. Francuzi wiozą zawsze na pokładzie zapas wody dla zawodników, którzy utkwili na pustyni. Można ich też wynająć, tak jak Robby Gordon, dla których wiozą części i stanowią mobilny serwis, działający w ramach przepisów. Duet z Bordeaux zdaje sobie sprawę, że im dłużej trwa rajd, tym ich rola staje się większa – zwłaszcza na wydmach Atakamy, gdzie jeszcze w piątek będą mieli pełne ręce roboty.

Licznik bije: z rajdu wycofało się już 216 pojazdów (93 motocykle, 25 quadów, 78 samochodów, 20 ciężarówek) – ponad połowa stawki nie dojedzie do mety

Spadające gwiazdy, czyli dla nich Dakar się już skończył:
- Sergio Lafuente (do tej pory 2. zawodnik w stawce quadów)
- Albert Llovera (niepełnosprawny kierowca, który do prowadzenia rajdówki używa tylko rąk – były narciarz, reprezentant Andory na igrzyskach olimpijskich w 1984 roku)

Cytat dnia (Rafał Sonik o Ignacio Casale): – On w Chile jest już Adamem Małyszem. Będą go eskortować na dojazdówce, tak jak Patronellego, koło którego jechały motocykle, policja oraz media i wszyscy pytali czy ma dobry humor, czy wstał prawą nogą itd. To jest bohater. Musi jeszcze tylko przetrwać dwa dni i ma z głowy.

Fotografowie i filmowcy to chyba najbardziej zabiegani ludzie na Dakarze. Już kilka dni przed startem rywalizacji podpinają się do tylko sobie znanych, tajemniczych źródeł energii, które przez kolejne dwa tygodnie pozwalają im być na nogach niemal 24 godziny na dobę. Wszystko po to, żebyśmy mogli cieszyć się malowniczymi krajobrazami, przez które w rozedrganym od gorąca powietrzu pędzą samochody i motocykle.

Grafik fotografa, jak i filmowca jest mocno napięty. Zacznijmy od tego pierwszego, który na trasę odcinka specjalnego wyjeżdża dwie godziny przez pierwszym motocyklistą. Decydują o tym oczywiście względy bezpieczeństwa. Samochód, w którym na ogół jedzie kilku fotoreporterów pokonuje dojazdówkę i fragment oesu, a następnie rozkłada się w miejscu, które gwarantuje dobre ujęcia. Nie trzeba wspominać, że kolejne godziny spędza się na patelni, w skwarze i zaduchu, a kiedy sznur pojazdów już przetoczy się trasą, trzeba pakować manatki i pędzić na biwak. Tutaj kolejne ujęcia zawodników docierających na metę etapu, dokumentacja obozowego życia, pracy mechaników i… obróbka materiału. Potem znowu trzeba wsiąść w auto i gnać do pobliskiego miasta, bo transfer internetowy na biwaku raczej nie pozwala na przesył większej ilości danych. Przysypiając nad laptopami fotografowie wysyłają do nas efekty swojej pracy, po czym wracają na biwak i często nawet się nie rozbierając, ucinają sobie dwugodzinną drzemkę, bo za chwilę znów trzeba wstać i jechać na oes…

Życie operatorów wygląda podobnie, z tym że oni praktycznie nie zaglądają na biwak. Mowa tu oczywiście nie o prywatnych filmowcach teamów, ale o pięciu samochodach niezależnych operatorów, którzy dostarczają światu ruchome obrazy z odcinków specjalnych. Ci ludzie przeżywają swój Dakar, przez 15 dni ciesząc się niemal całkowitą autonomią. Za tę wolność płacą jednak ciężką pracą. Na biwaku nie pojawiają się nigdy, jeśli nie mają problemów technicznych z samochodem, bo nie chcą tracić czasu. Spotykają się na krótkiej odprawie na początku oesu i wyznaczają sobie miejsca działania. Dwa auta w pierwszej części trasy i dwa auta w drugiej. Na posterunku stawiają się już w wieczór poprzedzający przejazd zawodników, tak aby znaleźć jak najlepsze miejsce. Każdy z nich ma już na koncie przynajmniej 10 Dakarów i doskonale wie, gdzie może liczyć na dobre ujęcia – gdzie coś się może dziać. Każda ekipa, w wybranym punkcie tworzy tam swój mały, dwuosobowy biwak i od rana rusza do pracy. Kiedy już przetoczą się wszystkie pojazdy, wozy telewizyjne podążają za nimi i szukają ciekawych historii amatorów, jadących w rajdzie. Potem transmitują materiał do helikoptera i… jadą na następny oes. Choć często skracają drogę, w dużej mierze poruszają się tą samą trasą co zawodnicy. Muszą być więc nie tylko filmowcami, ale również pilotami, dla kierowców swoich samochodów. Czasem zamieniają się w samochody medyczne – tak jak na trasie morderczego, 5. etapu tegorocznej rywalizacji. – Pomagaliśmy wycieńczonym i odwodnionym motocyklistom. Rozdaliśmy całą wodę jaką mieliśmy, a był to zapas na trzy dni. Kładliśmy ich pod samochodem, bo było to jedyne miejsce, gdzie można było znaleźć cień – mówił jeden z operatorów.

Licznik bije: z rajdu wycofało się już 209 pojazdów (92 motocykle, 24 quady, 74 samochody, 19 ciężarówek) – powoli dobijamy do połowy!

Spadające gwiazdy, czyli dla nich Dakar się już skończył: – Jeremias Israel Esquerre (4. motocyklista klasyfikacji generalnej) – w motocykl Chilijczyka uderzył samochód kibiców – Carlos Sainz (triumfator Dakaru z 2010 roku) – zasnął za kierownicą na asfaltowym odcinku łączącym dwie części odcinka specjalnego i zjechał do rowu. Helikopter zabrał go do szpitala. Pilot nie ucierpiał. Obaj jechali bez pasów…

Cytat dnia (Krzysztof Hołowczyc po raz kolejny opowiadający o odcinku specjalnym): Kiedy szukaliśmy waypointa na wydmach pomyślałem, że znowu będzie to słaby dzień, ale wzięliśmy się w garść i dosyć dobrym czystym tempem, z 12. miejsca wróciliśmy na 5. Na koniec był to więc dobry oes, ale ciężki i… nie chce mi się już więcej mówić.

W dodatku Czytelnicy znajda również podsumowanie wyników wszystkich zawodników Poland National Team podczas Rajdu Dakar 2013, rozmowę z Jackiem Boneckim -kordynatorem ekipy reporterskiej PNT podczas Rajdu Dakar 2013 oraz unikalne zdjęcia z południowoamerykańskich bezdroży.

Zapraszamy do lektury!