1 – polski motocyklista i jeden polski quadowiec na starcie i mecie

2 – etapy maratońskie dla motocykli i quadów, podczas których nie mogą korzystać z pomocy serwisów (w sumie 2 702 km, w tym 1 590 km odcinków specjalnych)

3 – kraje, które odwiedził w tym roku Dakar – Argentyna, Boliwia i Chile

4 – zwycięzców: Marc Coma, Nani Roma, Ignacio Casale i Andriej Karginow

6 – najwyższe tegoroczne miejsce polskiego kierowcy samochodu – Krzysztofa Hołowczyca

7 – rekordowa liczba wygranych Dakarów w jednej klasie. Zdobywcą jest kierowca ciężarówki Władymir Czagin

9 – kobiety, które w 2014 podjęły dakarowe wyzwanie (na mecie stawiły się Laia Sanz i Camelia Liparoti)

9 (po raz drugi) – Polacy na mecie w Valparaiso

11 – rekordowa liczba wygranych Dakarów, które na koncie ma Stephane Peterhansel (6 na motocyklu i 5 w samochodzie)

13 – szczęśliwa liczba Polaków, czyli najniższe miejsce, jakie zajął nasz kierowca w Dakarze 2014 i jednocześnie liczba wszystkich etapów

15 – quadowcy, którzy dotarli do mety

18 (i 23) – wiek (liczba lat i dni) najmłodszego uczestnika Dakaru, który 5 stycznia stanął na starcie w Rosario – był to quadowiec Jeremias Gonzalez Ferioli

18 (po raz drugi) – liczba Polaków na starcie

20 – ciężarówki, które nie ukończyły rajdu

25 – quadowcy, którzy zatrzymali się w drodze do mety

28 – kraje, które w 36-letniej historii odwiedził Dakar

30 – lekarze, którzy są zatrudnieni w punktach medycznych na biwakach

40 – liczba quadowców na starcie w Rosario

50 – narodowości reprezentowane na tegorocznym Rajdzie Dakar

50 (po raz drugi) – ciężarówki na mecie

60 – liczba specjalnych, oficjalnych stref wyznaczonych dla kibiców w trakcie rajdu

63 – samochody, które dojechały do mety

70 -  liczba ciężarówek na starcie w Rosario

72 – wiek najstarszego zawodnika biorącego udział w Dakarze 2014 – kierowca ciężarówki, Japończyk Yoshimasa Sugawara

78 – motocykliści, którzy ukończyła Dakar 2013

84 – samochody, które nie ukończyły rajdu

89 – debiutanci („pierwszoroczniacy” stanowili 20 proc. całej stawki)

96 – motocykliści, którzy nie dotarli do Valparaiso (58 z nich odpadło na trzecim lub piątym etapie)

124 – liczba Francuzów w stawce – najliczniej reprezentowanej nacji

147 – liczba samochodów na starcie w Rosario

190 – kraje, do których dotarły transmisje z tegorocznego Dakaru

206 – liczba pojazdów, która dotarła do mety

210 – pojazdy organizatora, które codziennie pracowały na trasie rajdu (40 samochodów, 11 helikopterów, 55 ciężarówek, 5 autobusów itd…)

225 – całkowita liczba pojazdów, która nie ukończyła Dakaru w 2014 roku

280 – dziennikarze, którzy obsługiwał Dakar na miejscu rajdu

431 – liczba wszystkich pojazdów, które wystartowały w Dakarze 2014

450 – maksymalna pojemność silników motocykli dozwolona na Dakarze

720 – całkowita liczba uczestników Dakaru – zawodników, pilotów i mechaników pokładowych

1200 – szacunkowa liczba godzin transmisji telewizyjnych, pokazujących Dakar 2014

1978 – w tym roku, 26 grudnia rozpoczęła się pierwsza edycja Dakaru.

2300 – liczba wiadomości dotyczących bezpieczeństwa na trasie rajdu, wyemitowanych w 40 stacjach rajdowych Argentyny, Chile i Boliwii

3000 – „populacja” biwaku: zawodnicy, ich teamy, organizatorzy, sponsorzy, przedstawiciele mediów

8 739 – liczba kilometrów, jaką pokonali motocykliści i quadowcy (5 220 km odcinków specjalnych)

9 209 – liczba kilometrów, jaką pokonały ciężarówki (5 212 km odcinków specjalnych)

9 395 – liczba kilometrów, jaką pokonały samochody (5 222 km odcinków specjalnych)

22 000 – osoby mobilne (zmotoryzowane), odpowiadające za bezpieczeństwo kibiców i zawodników (policja, służby porządkowe, wojsko itd…)

80 000 – posiłki, które wydano na biwakach w trakcie rajdu

1 048 853 – polubienia oficjalnej strony Dakaru na Facebooku

5 000 000 – około tylu kibiców oglądało zmagania kierowców w różnych miejscach trasy tegorocznego Dakaru. Od startu, przez odcinki specjalne i dojazdówki, bo metę

390 000 000 – … dolarów warte są wszystkie umowy, jakie ASO podpisało ze stacjami telewizyjnymi, sprzedając prawa transmisyjne

1 000 000 000 – do tylu ludzi na świecie dotarły relacje telewizyjne z Dakaru

Przed startem rywalizacji w Ameryce Południowej wiele mówiło się o rywalizacji samochodów i rosnącej sile przebicia polskich załóg. Nikt chyba jednak nie spodziewał się, że już w tym roku będziemy mogli cieszyć się tak doskonałą jazdą zarówno doświadczonych już zawodników, jak i debiutantów. Największe wrażenie, również na swoich utytułowanych kolegach z zespołu X-Raid zrobił 23-letni Martin Kaczmarski, który po raz pierwszy spróbował swoich sił w tak długim rajdzie.

- Martin fenomenalnie wykonał swoje zadanie. Nie spodziewałem się, że będzie aż tak dobrze. Jestem z niego bardzo dumny i nie ukrywam, że serce się raduje, kiedy widzę jak mądrze do tego podchodzi, jakim stylem jedzie i jak potrafi słuchać. Zrobił moim zdaniem najlepszy wynik z Polaków, a to dlatego, że młodość i brak doświadczenia były w stu procentach przeciwko niemu. Mimo to potrafił wytrzymać presję i podpowiedzi różnych „fachowców”, którzy mówili: „dociśnij gazu” – chwalił swojego ucznia na mecie w Valparaiso Krzysztof Hołowczyc.

Słów podziwu debiutantowi nie szczędził również kapitan Pooland National Team. – Świetnie pojechali Marek Dąbrowski z Jackiem Czachorem, a fenomenalnie Martin Kaczmarski. Widać, że dobór doświadczonego pilota dał znakomite rezultaty. Martin mógłby pewnie zaraz jechać drugi rajd, bo na mecie wyglądał bardzo świeżo – śmiał się Sonik.

Sam zainteresowany zachował skromność i pokorę, która towarzyszyła jego wypowiedziom przez cały rajd. – Jestem bardzo szczęśliwy, że mogę być na mecie i dojechałem tu w jednym kawałku. Czuję się fantastycznie, chociaż jeszcze to do mnie nie dociera. Na razie myślę o tym, żeby wrócić do domu i zjeść coś polskiego…

Historyczne, drugie miejsce na podium wywalczył Rafał Sonik. Krakowianin jak zawsze wysoko zawiesił sobie poprzeczkę, a do swojego wyniku podszedł w sposób bardzo analityczny. – Nie jestem zadowolony z błędu, który popełniłem na początku rajdu podczas etapu do Tucuman, kiedy ominąłem bardzo trudny, ale możliwy do złapania waypoint. Nie mogę jednak powiedzieć, że to przekreśla wartość wyniku, bo ten jest znakomity i myślę, że lepszego żaden obcokrajowiec nie mógłby tutaj osiągnąć – mówił.

- Mówi się, że drugi jest pierwszym przegranym, ale ja tego nie czuję. Uważam, że zrobiłem wszystko co mogłem i wykonałem maksimum planu. W jakimś sensie Dakar wygrałem, bo Ignacio Casale był poza zasięgiem w różnych znaczeniach tego sformułowania. Jeśli przede mną jest jeden lokalny zawodnik, to nie ma poczucia niedosytu, ale mam postanowienie, żeby już za kilka miesięcy znów walczyć w Pucharze Świata, a potem w kolejnym Dakarze – powiedział „SuperSonik”.

Bardzo dobry wynik uzyskał również Krzysztof Hołowczyc, który co prawda nie poprawił swojego życiowego wyniku, ale biorąc pod uwagę przygody, jakie spotykały go na trasie, 6. miejsce wydaje się być niemal wymarzonym rezultatem.

- Wynik mógłby być lepszy, ale trzeba się cieszyć tym co jest. Na początku rywalizacji straciliśmy trochę czasu, ale potem jechaliśmy w miarę równo. Parę piątych miejsc, dwa razy drugie na odcinkach – to niestety nie wystarczyły żeby wrócić do gry. W tym roku był wyjątkowo szybki rajd a czołówka jechała bezbłędnie. To był fantastyczny i niezwykle trudny Dakar. Jesteśmy na mecie, a to jest najważniejsze – podsumował swój start olsztynianin.

- Trzeba podkreślić świetny wynik wszystkich Polaków. Szkoda tylko, że Adaś nam „popsuł” świętowanie, bo jakby nie urwał koła, to też byłby w pierwszej dziesiątce – dodał „Hołek”.

Rafał Sonik podkreślał również, że sukces kilku kierowców, to zasługa znacznie większej grupy ludzi. – Sport motorowy to nie jest sport dla indywidualistów – to sport drużynowy. Tylko w moim zespole jest kilkanaście osób. W całej reprezentacji Polski jest ich kilkadziesiąt włącznie z mechanikami, kierowcami, obsługą – wszystkimi, od których zależy nasz sukces i bez których ciężkiej pracy w ogóle nie ma o nim mowy.

- Bez kibiców nie mielibyśmy żadnej motywacji, wobec czego dziękuję bardzo wszystkim kibicom, przyjaciołom, rodzinie, wszystkim, którzy wspierali mnie i reprezentację. Przepraszam, że jeszcze nie odpowiedziałem na wszystkie smsy, które otrzymałem, ale jak co roku, obiecuję to zrobić. Odpowiem na każdy z osobna – zapewniał Sonik.

Przewaga jaką Rafał Sonik miał nad Sebastianem Husseinim i strata do Ignacio Casale oznaczały, że w sobotę musi „tylko” dojechać do mety, aby osiągnąć historyczny sukces. To „tylko” okazało się kluczowe, bo jak ostrzegali w swoich wypowiedziach wszyscy doświadczeni dakarowcy, o tym, że ukończyło się rajd można powiedzieć dopiero na rampie. Niewiele brakowało, a krakowianin poznałby pełne znaczenie tych słów.

- Jechałem około 110-115 km/godz. na autostradzie i wciąż miałem 60 kilometrów do bazy rajdu, czyli faktycznej mety, kiedy złamała się tylna oś i koło razem z połową tej osi mnie wyprzedziło. Było bardzo źle – relacjonował Sonik, któremu w zaistniałej sytuacji mógł pomóc tylko inny pojazd rajdu lub samochód assistance.

- Podpięliśmy tył mojego quada do przedniego zderzaka Mauro Almeidy. Powolutku toczyliśmy się w stronę mety, ale po 25 km zderzak nie wytrzymał i złamał się. Znów stanąłem, tym razem 35 km przed metą. Czas leciał i byłem już spóźniony, ale miałem ogromne szczęście, bo jest niewielki procent trasy, na którym może pomóc ciężarówka serwisowa. To był właśnie taki fragment dojazdówki. Dotarłem na biwak z dwugodzinnym opóźnieniem. Gdyby nie cztery godziny przewagi na Sebastianem Husseinim, to tuż przed Valparaiso przegrałbym rajd, bo każdą minutę spóźnienia dolicza się do końcowego wyniku rajdu – opowiadał quadowiec.

Kapitan Poland National Team nawet nie próbował sobie wyobrażać, co by się stało, gdyby ta awaria przydarzyła mu się trochę wcześniej, na trasie odcinka specjalnego. – Byłem już jedną nogą za burtą. Wszystko wisiało dziś na włosku!

Ulga pomieszana z euforią z osiągniętego celu sprawiły, że sukces smakował jeszcze lepiej. „SuperSonik” miał również powód do podwójnej radości, ponieważ na punkcie tankowania, zlokalizowanym za odcinkiem specjalnym podeszło do niego ośmiu czołowych motocyklistów, wśród których znalazł się między innymi 5. w tym roku Portugalczyk Helder Rodrigues oraz Argentyńczyk Javier Pizzolito. Wszyscy przyszli pogratulować… zwycięzcy.

- Powiedzieli mi, że dla nich to ja wygrałem ten rajd. Oni są bardzo doświadczeni, mają na koncie po kilka, a czasem kilkanaście Dakarów i doskonale wiedzą, jakie są realia na trasie, z czym musiałem się mierzyć i jak trudno jest pokonać miejscowych. To była dla mnie wielka nagroda, bo wszyscy ci motocykliści cieszą się wielkim autorytetem, a słowa uznania wypowiedzieli przy świadkach – zaznaczył szczęśliwy i coraz bardziej zrelaksowany Sonik.

Wieczorem „SuperSonik” oficjalnie przejechał przez rampę rajdu, jako drugi zawodnik w rywalizacji quadów. – Miałem okazję uciąć sobie pogawędkę z prezydentem Chile, który przyjechał na metę pogratulować Ignacio Casale. Teraz czas na świętowania – zakończył.

13. etap:
1. Ignacio Casale (CHL) 2:11.37
2. Sebastian Husseini (NED) + 0.54
3. Rafał Sonik (POL) + 3.07

Klasyfikacja generalna:
1. Ignacio Casale (CHL) 68:28.04
2. Rafał Sonik (POL) + 1:26.49
3. Sebastian Husseini (NED) + 5:40.24

Krzysztof Hołowczyc wyjeżdżając w tym roku do Ameryki Południowej miał jeden cel – stanąć na podium Dakaru. Niestety nasz kierowca pechowo stracił zbyt wiele czasu, by włączyć się do walki, którą prowadzili jego koledzy z zespołu X-Raid. Kilka pomyłek wynikało również z faktu, że podczas najważniejszej imprezy w roku, olsztynianin musiał „docierać się” z nowym pilotem, którego poznał już po sezonie, zakończonym zdobyciem Pucharu Świata.

„Hołek” po raz kolejny pokazał jednak klasę. Przebijał się z dalszych miejsc do czołówki. Trzeci etap rywalizacji zakończył na drugim miejscu, a pod koniec zmagań, mimo że wiózł na pokładzie części zapasowe dla Naniego Romy, regularnie meldował się na mecie z piątym czasem. Olsztynianin na pewno liczył na więcej, ale biorąc pod uwagę przeciwności losu, jakie spotykały go na trasie 6. miejsce wydaje się być bardzo dobrym wynikiem.

Tuż za Hołowczycem, w klasyfikacji uplasowali się Marek Dąbrowski i Jacek Czachor (16. miejsce na trasie ostatniego etapu), którzy zadebiutowali w samochodzie. Jeszcze przed rokiem przejeżdżali rampę w Santiago de Chile na motocyklach. Jadąc osobno nigdy nie osiągnęli tak fenomenalnego wyniku, połączenie sił okazało się więc strzałem w „dziesiątkę”. Marek Dąbrowski niemal nie popełniał błędów podczas jazdy, a dla mistrza nawigacji, Jacka Czachora, takie słowo, jak „błąd” w ogóle nie istnieje. Pierwszy start i od razu 7. miejsce oznacza, że w kolejnych latach możemy liczyć na więcej.

Fenomenalnie przygodę z Dakarem rozpoczął zaledwie 23-letni Martin Kaczmarski. Przed wyjazdem mówiło się o jego braku doświadczenia w tak długich rajdach i niewielkiej liczbie godzin spędzonych na wydmach. Celem debiutanta była meta. Tymczasem młody kierowca zrobił wszystkim niespodziankę, prezentując niezwykle dojrzały i równy styl jazdy. Niemal każdy etap Kaczmarski kończył w czołówce drugiej dziesiątki, a co najważniejsze praktycznie nie popełniał błędów. Prowadzony przez doświadczonego Felipe Palmeiro dotarł do mety Dakaru na 9. miejscu klasyfikacji generalnej. Wejście smoka młodego kierowcy i świetne 8. miejsce na trasie 13. etapu, może zapowiadać tylko jedno: nad Wisłą rośnie godny następca Krzysztofa Hołowczyca, przed którym jeszcze długa rajdowa kariera.

Adam Małysz i Rafał Marton za cel postawili sobie poprawę zeszłorocznego, świetnego 15. miejsca. Udało się go zrealizować, ale „Orzeł z Wisły” z pewnością jest trochę rozgoryczony, bo 13. miejsce nie jest satysfakcjonujące w perspektywie doskonałej jazdy, aż do pechowego, 11. etapu. Właśnie wtedy duet urwał koło, a następnie spalił hamulce, tracąc 9. pozycję w klasyfikacji generalnej. Na odrabianie strat było już za późno, ale narciarski mistrz po raz kolejny udowodnił, że za kierownicą radzi sobie niemal równie dobrze jak na skoczni i jeśli tylko poczekamy jeszcze kilka lat, to możemy się spodziewać, że Małysz jeszcze „wskoczy” do ścisłej czołówki i telemarkiem wyląduje na podium.

36. edycja rajdu Dakar dla Polaków była najlepszą z dotychczasowych. W pierwszej „dziesiątce” znalazły się aż trzy polskie nazwiska. Żadna nacja nie była tak mocno reprezentowana w pierwszej „piętnastce” rywalizacji. Najlepsi jednak okazali się Hiszpan, Francuz i Katarczyk. Koledzy z zespołu X-Raid Krzysztofa Hołowczyca i Martina Kaczmarskiego na ostatnich etapach rozgrywali pomiędzy sobą zacięty pojedynek. Kiedy team wydał nakaz, by zachować kolejność i spokojnie jechać do mety, Stephane Peterhansel sprzeciwił się władzom X-Raid i wyprzedził Naniego Romę. 11-krotny zwycięzca Dakaru ostatecznie został chyba jednak postawiony do pionu przez Svena Quandta, ponieważ w ostatnim etapie oddał pole Hiszpanowi i pozwolił mu zwyciężyć. Sam dotarł do mety jako 13. kierowca. Trzecie miejsce powędrowało do Nassera Al-Attiyah.

13. etap:
1. Giniel de Villiers (RPA) 1:57.07
2. Krzysztof Hołowczyc (POL) + 0.23
3. Władymir Wasiliew (RUS) + 0.43
…
8. Martin Kaczmarski (POL) + 4.45
11. Adam Małysz (POL) + 7.39
16. Marek Dąbrowski (POL) + 10.22

Klasyfikacja generalna
1. Nani Roma (ESP) 50:44.58
2. Stephane Peterhansel (FRA) + 5.38
3. Nasser Al-Attiyah (QAT) + 56.52
…
6. Krzysztof Hołowczyc (POL) + 3:55.42
7. Marek Dąbrowski (POL) + 5:34.25
9. Martin Kaczmarski (POL) + 6:58.12
13. Adam Małysz (POL) + 9:58.31

Fotografowie i filmowcy to chyba najbardziej zabiegani ludzie na Dakarze. Już kilka dni przed startem rywalizacji podpinają się do tylko sobie znanych, tajemniczych źródeł energii, które przez kolejne dwa tygodnie pozwalają im być na nogach niemal 24 godziny na dobę. Wszystko po to, żebyśmy mogli cieszyć się malowniczymi krajobrazami, przez które w rozedrganym od gorąca powietrzu pędzą samochody i motocykle.

Grafik fotografa, jak i filmowca jest mocno napięty. Zacznijmy od tego pierwszego, który na trasę odcinka specjalnego wyjeżdża dwie godziny przez pierwszym motocyklistą. Decydują o tym oczywiście względy bezpieczeństwa. Samochód, w którym na ogół jedzie kilku fotoreporterów pokonuje dojazdówkę i fragment oesu, a następnie rozkłada się w miejscu, które gwarantuje dobre ujęcia. Nie trzeba wspominać, że kolejne godziny spędza się na patelni, w skwarze i zaduchu, a kiedy sznur pojazdów już przetoczy się trasą, trzeba pakować manatki i pędzić na biwak. Tutaj kolejne ujęcia zawodników docierających na metę etapu, dokumentacja obozowego życia, pracy mechaników i… obróbka materiału. Potem znowu trzeba wsiąść w auto i gnać do pobliskiego miasta, bo transfer internetowy na biwaku raczej nie pozwala na przesył większej ilości danych. Przysypiając nad laptopami fotografowie wysyłają do nas efekty swojej pracy, po czym wracają na biwak i często nawet się nie rozbierając, ucinają sobie dwugodzinną drzemkę, bo za chwilę znów trzeba wstać i jechać na oes…

Życie operatorów wygląda podobnie, z tym że oni praktycznie nie zaglądają na biwak. Mowa tu oczywiście nie o prywatnych filmowcach teamów, ale o pięciu samochodach niezależnych operatorów, którzy dostarczają światu ruchome obrazy z odcinków specjalnych. Ci ludzie przeżywają swój Dakar, przez 15 dni ciesząc się niemal całkowitą autonomią. Za tę wolność płacą jednak ciężką pracą. Na biwaku nie pojawiają się nigdy, jeśli nie mają problemów technicznych z samochodem, bo nie chcą tracić czasu. Spotykają się na krótkiej odprawie na początku oesu i wyznaczają sobie miejsca działania. Dwa auta w pierwszej części trasy i dwa auta w drugiej. Na posterunku stawiają się już w wieczór poprzedzający przejazd zawodników, tak aby znaleźć jak najlepsze miejsce. Każdy z nich ma już na koncie przynajmniej 10 Dakarów i doskonale wie, gdzie może liczyć na dobre ujęcia – gdzie coś się może dziać. Każda ekipa, w wybranym punkcie tworzy tam swój mały, dwuosobowy biwak i od rana rusza do pracy. Kiedy już przetoczą się wszystkie pojazdy, wozy telewizyjne podążają za nimi i szukają ciekawych historii amatorów, jadących w rajdzie. Potem transmitują materiał do helikoptera i… jadą na następny oes. Choć często skracają drogę, w dużej mierze poruszają się tą samą trasą co zawodnicy. Muszą być więc nie tylko filmowcami, ale również pilotami, dla kierowców swoich samochodów. Czasem zamieniają się w samochody medyczne – tak jak na trasie morderczego, 5. etapu tegorocznej rywalizacji. – Pomagaliśmy wycieńczonym i odwodnionym motocyklistom. Rozdaliśmy całą wodę jaką mieliśmy, a był to zapas na trzy dni. Kładliśmy ich pod samochodem, bo było to jedyne miejsce, gdzie można było znaleźć cień – mówił jeden z operatorów.

Licznik bije: z rajdu wycofało się już 209 pojazdów (92 motocykle, 24 quady, 74 samochody, 19 ciężarówek) – powoli dobijamy do połowy!

Spadające gwiazdy, czyli dla nich Dakar się już skończył: – Jeremias Israel Esquerre (4. motocyklista klasyfikacji generalnej) – w motocykl Chilijczyka uderzył samochód kibiców – Carlos Sainz (triumfator Dakaru z 2010 roku) – zasnął za kierownicą na asfaltowym odcinku łączącym dwie części odcinka specjalnego i zjechał do rowu. Helikopter zabrał go do szpitala. Pilot nie ucierpiał. Obaj jechali bez pasów…

Cytat dnia (Krzysztof Hołowczyc po raz kolejny opowiadający o odcinku specjalnym): Kiedy szukaliśmy waypointa na wydmach pomyślałem, że znowu będzie to słaby dzień, ale wzięliśmy się w garść i dosyć dobrym czystym tempem, z 12. miejsca wróciliśmy na 5. Na koniec był to więc dobry oes, ale ciężki i… nie chce mi się już więcej mówić.

We wtorek wszystkie klasy pojazdów wyruszą na tę samą trasę i już w jej pierwszej części będą musiały zmierzyć się z długim, 150-kilometrowym pasem piaszczystych wydm. Potem również nie będzie brakować emocji, których absolutnym apogeum będzie trzykilometrowy, niezwykle ostry i mrożący krew w żyłach zjazd z gór nad sam brzeg oceanu do mety w Iquique. To będzie pierwszy raz, kiedy podczas tegorocznego Dakaru, jego uczestnicy przybędą nad „wielką wodę””.

Iquique to jedno z ulubionych miejsc surferów i paralotniarzy, którzy na pobliskich klifach mają idealne miejsce do startu. Często odwiedzają je również bywalcy kasyn. Miasto w ostatnich latach doświadczyło zasadniczych zmian i coraz bardziej przypomina wakacyjny kurort z prawdziwego zdarzenia. Odrestaurowane budynki, drewniane deptaki i atmosfera leniwego, letniego popołudnia to jednak nie jest coś, czego będą mogli zasmakować zawodnicy. Dla nich pierwszy kontakt z wydmami Atakamy w okolicach Calamy będzie zaledwie preludium do dwóch niezwykle długich oesów w kolejnych dniach rywalizacji.

Zarówno Krzysztof Hołowczyc, jak i Rafał Sonik twierdzą, że w najbliższych trzech dniach rozstrzygnie się rywalizacja, więc już we wtorek należy na wydmach zachować szczególną ostrożność i nie pozwolić sobie na choćby najmniejszą stratę czasową.

Motocykliści i quadowcy będą mieli okazję dokładnie przyjrzeć się największemu na świecie solnisku – Salar de Uyuni. Ta położona na wysokości ponad 3600 m n.p.m. solna pustynia powstała w miejscu ogromnego jeziora i ma ponad 10 tysięcy metrów kwadratowych powierzchni. Zawodnicy częściowo przetną biały i skrzący się w słońcu płaskowyż, a częściowo będą poruszać się jego brzegiem. Czekają ich niesamowite widoki, bo po drodze będą mijać koralowe wyspy, porośnięte wielkimi kaktusami, a niemal na całej trasie towarzyszyć im będzie sylwetka wulkanu Tunupa (5 300 m n.p.m.). Organizatorzy zapowiadają, że jeśli tylko pozwoli na to pogoda, kierowcy zobaczą sen na jawie, patrząc na niewidoczną linię horyzontu, w miejscu której niebo i pustynia będą łączyć się w jedno.

Trasa drugiej części etapu maratońskiego poprowadzi do Calamy. Odcinek specjalny zaplanowano na dystansie 462 km, podczas gdy dojazd do sekcji objętej pomiarem czasu przewidziano na dystansie 240 km.

Kierowcy samochodów i ciężarówek nie mogą liczyć na tak niezwykłe widoki, jakie będą oglądać ich koledzy w Boliwii. Ich czeka ciężkie 302 km odcinka specjalnego przez Andy. Droga do Chile nie będzie łatwa, a organizatorzy ostrzegają, by w sekcji górskiej ograniczyć wyprzedzanie, gdyż na wąskich drogach będzie ono bardzo niebezpieczne.

Calama to jedno z najbardziej suchych miast na całym świecie. Rocznie notuje się tu raptem 5 mm opadów. Miasto stanowi bramę do pustyni Atakama.

Do Rosario powróciły upały, ale nie przeszkodziły one tysiącom kibiców przybyć nad rzekę Paranę, gdzie zlokalizowano rampę startową tegorocznego Dakaru. Kiedy po ostatniej, niemal dwugodzinnej odprawie wszyscy kierowcy ruszyli po swoje pojazdy, miasto już było zablokowane przez gigantyczne korki. Tłumy widzów tłoczących się przy barierkach potwierdziły, jak wielkim zainteresowaniem cieszy się w Argentynie najtrudniejszy rajd terenowy świata.

Na radość z gorącego przyjęcia niemal 500 000 kibiców nie było jednak zbyt wiele czasu. Każdy z kierowców prosto z rampy skierował się do hotelu, by odpocząć przed startem pierwszego z trzynastu etapów rajdu i prawdopodobnie wyspać się po raz ostatni na najbliższe dwa tygodnie.

Ostatecznie do zawodów dopuszczonych zostało 431 załóg. Lista startowa zawiera 174 motocykle, 40 quadów, 147 samochodów oraz 70 ciężarówek.